Miareczkowanie - w naszym przykładzie - polega na stopniowym dodawaniu roztworu mianowanego NaOH do kwasu (sumy różnych kwasów) znajdującego sie w moszczu lub winie w celu jego zobojętnienia.
Punkt równoważnikowy (PR) jest to moment, w którym cały oznaczany kwas przereagował z roztworem mianowanym NaOH a zmierzona w tym momencie objętość zużytego NaOH umożliwia obliczenie zawartości oznaczanego kwasu.
Rozpoznanie punktu równoważnikowego (PR) odbywa się na zasadzie obserwacji zmian wina lub moszczu. Zazwyczaj do roztworu miareczkowanego wprowadza się tzw. wskaźnik, który w momencie zakończenia reakcji zmienia barwę.
W punkcie równoważnikowym w moszczu lub winie nie powinno być już ani kwasu ani  NaOH.  Powinien to być punkt w którym dodaliśmy jedynie tyle NaOH aby całkowicie zobojętnił istniejący w winie kwas a roztwór uzyskał pH = 7. 

Moment zmiany barwy wskaźnika nazywany jest punktem końcowym miareczkowania (PK) i powinien być równy punktowi równoważnikowemu.

W praktyce jednak można obserwować między nimi pewną niezgodność.

Różnica pomiędzy punktem równoważnikowym i punktem końcowym stanowi tzw. błąd miareczkowania, który można zminimalizować przez staranne dobranie wskaźnika do danego typu reakcji.

Identyfikację punktu równoważnikowego przeprowadza się metodą wizualną.
Oprócz metody wizualnej można zastosować do wyznaczenia PK także metodę instrumentalną, np. mierząc zmiany potencjału elektrody (miareczkowanie potencjometryczne) lub przewodności roztworu (miareczkowanie konduktometryczne).  Wymagane jest tu zastosowanie dodatkowego oprzyrządowania, które  zdecydowanie podraża metodę badawczą.

Ważnymi zaletami metod miareczkowych są: duża szybkość oznaczeń i możliwość zastosowania do wielu typów reakcji.